Psikomotrizitateak azken 40 urtetan garapen handia izan du. Wallonen ikerketa psikobiologikoan oinarritzen bagara, umearen mugimenduak bizitza psikikoaren expresioa deritzo, eta haren pertsonalitatea definitu egiten du. Hau da, Ume bakoitzak munduan egoteko modu bat du, eta horren arabera harreman guztiak sortzen dira.Ikasle edo ume bakoitza ezberdina da, bere aurreko esperientziak ere ezberdinak dira. Ume bakoitzaren posibilitateak izango dira bere ikaskuntzen abiapuntua. Ume guztiek ez dute erraztasun berdina ikaskuntzak eskuratzeko eta hauek finkatzeko. Honetan oinarrituta, eta ume bakoitzak denbora eta erritmo ezberdin bat behar duela kontuan hartuz, lan egiterakoan aniztasun hau kontutan hartu behar da.
Beste teoria batzuk psikomotrizitatearen gaia jorratu eta aberastu egin dute. Ajuriaguerraren aburuz (perspektiba psikiatrikoa), hezkuntza psikomotrizitatea teknikatzat hartzen du, gorputza eta mugimenduaren bidez pertsona definitzen duena. Gainera, defenditzen du psikomotrizitateari esker umea hobeto egongo dela prestatuta.
Azkenik Le Bouchek adierazten du psikomotrizitatea beharrezkoa dela hezkuntzan, eta eskola baten bitartez irakatsi egin behar dela, haren aburuz, hurrengo ikasketa guztiak baldintzatzen ditu. Gainera, umeak gorputzaren mugimendu ezberdinetaz konturatu behar da, keinu eta mugumendu ezberdinen koordinazioa landuz.
Azkenean, hainbat teoria ezberdin daude, baina denek ados daude mugimenduaren abilezia landu egin behar dela, bereiziki lehenengo urteetan. Ez bakarrik haien ahalmen fisikoa hobetzeko, baita ere haien ahalmen psikologikoa garatzeko. Gainera, konturatu behar dira nolako gaitasunak dituzten.
No hay comentarios:
Publicar un comentario